Diferenzas entre revisións de «Protocolo IPv4»

2.180 bytes engadidos ,  4 de maio de 2017 ás 15:11
m
|}
 
O primeiro campo do '''cabeceira''' (''header'') dun datagrama IPv4 é o campo de versión (''version''), de 4 bits. O segundo campo, de 4 bits, é o IHL (Internet Header Length, ou sexa, Lonxitude da cabeceira da Internet) co número de words de 32 bits na cabeceira IPv4. Como a cabeceira IPv4 pode conter un número variábel de opcións, este campo esencialmente especifica o offset para a porción de datos dun datagrama IPv4. Un cabeceira mínimo ten 20 bytes de lonxitude, logo o valor mínimo en decimal no campo IHL sería 5.
 
Bo, os 8 bits seguintes alócanse para un campo tipo de Servizo (ToS) agora DiffServ e ECN. A intención orixinal era que un host especificase unha preferencia de como tratar os datagramas que circularían pola rede. Por exemplo, un host pode definir o campo de valores do seu ToS dos datagramas IPv4 para preferir pequeno desfasamento de tempo (ou "delay"), en canto que outros poden preferir alta fiabilidade. Na práctica, o campo ToS non foi largamente implementado. Con todo, o traballo experimental, de investigación e desenvolvemento enfocouse en como facer uso destes oito bits. Estes bits foron redefinidos e máis recentemente a través do grupo de traballo do DiffServ na IETF e polos puntos de código do Explicit Congestion Notification (ECN) codepoints (ver RFC 3168).
 
O campo de 16 bits seguinte do IPv4 define todo o tamaño do datagrama, incluíndo cabeceira e datos, en bytes de 8 bits. O datagrama de tamaño mínimo é de 20 bytes e o máximo é 65535. O tamaño máximo do datagrama que se lle requere a un host que sexa capaz de tratar son 576 bytes, mais os hosts máis modernos permiten paquetes ben maiores. Por veces, as subredes impoñen restricións no tamaño, en cada caso os datagramas teñen que ser fragmentados. A fragmentación trátase ben no host ou ben no switch de paquetes no IPv4, e apenas no host no caso do IPv6.
 
O campo seguinte de 16 bits é un campo de identificación. Este campo usase principalmente para identificar fragmentos identificativos do datagrama IP orixinal. Algúns traballos experimentais suxiren usar o campo IP para outros propósitos, tales como engadir paquetes para levar a información para datagrama, de forma a que axude a investigar datagramas para tras con enderezos fonte falsificados.
 
== Véxase tamén ==