Petroglifense

Tipica petroglifense facendo petroglifos.

Os petroglifenses son unha etnia que habitou o Noroeste da Península Ibérica despois dos Megaliteiros, grazas á súa gran tecnoloxía evolucionaron dando lugar aos Galaicos ou castrexos.

OrixeEditar

 
Un petroglifeiro descansando tras facer un magnífico petroglifo onde conta sñuas fazañas sexuais do Fuch Fuch Fuch.

Tralo Neolítico os extraterrestres da distante lúa LV-223 viñeron a traer un pouco de sofistificación aos megaliteiros, éstes abandoaron o seu comunismo primitivo e comezaron a facer aldeas mais xuntas e con muros así como en grabar nos cotos e penedos as súas relixións e fantasías eróticas.

Historia dos petroglifensesEditar

Dita civilización extraterrestre xurdeu en Tui e desde alí foise extendendo a todo o mundo, desde Portugal ata Inglaterra (onde ós petroglifos lle chaman cup-marks) creando un imperio con grande control sobre os recursos naturais e a maxia; pero debido mala influencia de certos persoaxes belicosos fixeron que esta grande civilización comezara a caer na decadencia tras séculos de conquistas e foi esmorecendo entre grandes conflictos internos e guerras civís ata finalmente perder os seus coñecemtnso esotéricos e ficaron pobres e perdidos ao ver que perdían unha a unha as súas minas de cobre e estaño; para protexer o que aínda lles quedaba inventaron os castros pra poder manter un mínimo de civilización antes de caer na barbarie traída polo Imperio Romano.

EconomíaEditar

A economía do pobo petroglifense dependía dos seus grandes coñecementos esotéricos e de non desviarse do camiño luminoso da Forza, pero as riquezas obtidas fixéronos transmutarse nunha cultura individualista e machista que os levou á ruína; entre os factores que lles permitiron tales logors estaban:

  • Agricultura e gandeiría: grazas ó invento de queimar o monte (e iso que aínda non existían os madereiros) pra sementar e o uso de enormes pastizais nas montañas aumentou a demografía (e tamén grazas a que non había condóns) e púidose saír a colonizar novas terras en Irlanda e Inglaterra (onde seguiron a erguer túmulos, mámoas e petroglifos).
  • Turismo: grazas á construcción de pequenas pateras e caiucos feitos de bimbios e coiro puideron traerse de volta a miles de turistas que deixaron divisas de mais valor e facer voar a economía patria, así como traer inventos do Norte (como a electricidade e a pornografía sadomasoquista.)
  • Comercio de fariña: os contactos atlánticos foron capaces de propulsar ó pobo petroglifense cara América e Australia, onde seguiron a facer petroglifos, traer divisas extranseiras e cocaína.

Colonización petroflifenseEditar

Durante os seus longos viaxes debía abastecerse nas súas navegacións de cabotaxe, así que ían poboando puntos da costa ao longo dos seus percorridos, tanto cara o Norte (atlántico) como cara o Sur (mediterráneo e África), co tempo estes pequenos asentamentos-alamacéns transformáronse en cidades. Estas factorías co temo convirtíronse en auténticos centros comerciais, desde Ortigueira até Dublín e Massachusets, e dende A Garda até Atenas e Tombuctú.

O pobo petroglifense contribuiu a crear un importante vínculo entre as civilizacións mediterráneas (Creta, Micenas, Exipto) e atlánticas (Bilbo, Armórica, Bretaña, Canadá) así como inventar o primeiro alfabeto a través de diferentes diámetros en circuliños e coviñas.

Literatura petroglifenseEditar

Entre os temas do pobo petroglifense inventaron atópas de o tema da caza (cinexésia) e o da guerra (épica), estes dous grande temas vitais fixeron florecer a arte petroglifense e amósannos unha rica cultura na que os persoaxes son paradigmas do subconsciente humano que lutan contra do superEU por impar contra ideoloxías conservadoras.

De feito a invención da literatura tal como a coñecemos inventárona eles, xa que foron os primeiros seres humáns en poñela nun soporte que dura moito, a pedra, de tal feito que Literatura siñifica letra que dura, porque? porque está grabada en pedra. Entre as grandes obras literarias dos petroglifenses atópanse:

  • Cacería salvaxe ou caceria infernal: onde un cazador que non cumpre as leis da comuna petroglifeira de repartir a comida obtida entre o seus é condeado polos deuses a perseguir eternamente unha presa imaxinaria como un ionqui unha boa xiringa de heroñína que él só ve.
  • Guerra de material: onde reforzan a memoria comunitaria a través de ficcións militares en verso desgalipédico (as loitas cos Oestrimnios, batallas contra as serpes saefes, contra os do Argar, talaiots, nuragas, micénicos e cretenses), deixando sinal nas laxes grabadas coas súas armas: puñais, alabardas, lanzas...