Peto de ánimas

Un Peto de ánimas é unha construcción feita para xuntar cartos e liberar almas do Purgatorio, ou iso din os curas e demais axentes do Demo.

Os mais antigos son do século XVII, sendo o mais grande deles o de Milmanda, en Celanova. Soíanse colocar á beira dos camiños para que a xente deixara alí os maravedises, ducados de ouro, floríns de prata, talegos de cobre,etc e logo pasaba o cura da parroquia recollelos para darse unha enchenta aínda que según él era para practicar un ritualñ máxico que permitiría que a alma d eteu pai fose liberada dos tormentos sexuais do Purgatorio.

Soen estar compostos por unha peana, sobre ela unha pequena capela co caixón dos cartiños cunha pequena escea do purgatorio(onde se pode ver a xente normal, bispos e reises entre as chamas sendo salvadas/ou non/ a veces polo cordel dun frade ou coroadas pola Virxe María), logo o monumento coroábase con decoración variada(pirámides e bolas barrocas) e algúns mesmo tiñan un pequeno tellado para parcticar sexo anal coa primeira que pasase. Nos meses de colleita soíase deixar neles un par de espigas de millo para calmar aos pantamas e non viñesen dar sustos.

Esto convertiuse nun florido negocio para os cregos, que contrataban a un canteiro que lle fixera un peto de ánimas o mais feituco posible e así atraése mais xente crédula para que deixara seus cartos alí. Debido a que non eran moi pesados e tiñan esceas de sadomasoquismo no século XX non foron roubadosw(cousa que sí pasou cos cruceiros) e seguen nos seus lugares orixinais. Bueno, como moito algún veciño rouboulle a decoración barroca que os coroaba.