Abrir o menú principal

Desgalipedia β

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lobo (homónimos).
Lobo
Rango fósil: Plistoceno–Actualidade
Un lobo compenetrado, escollendo a próxima vítima a ser sodomizada.
Un lobo compenetrado, escollendo a próxima vítima a ser sodomizada.
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Mammalia
Orde: Carnivora
Familia: Canidae
Subfamilia: Caninae
Tribo: Canini
Xénero: 'Canis'
Especie: ''C. lupus''
Nome binomial
'Canis lupus'
Linnaeus, 1758
Distribución. Verde, actual; vermello, antiga.

Distribución. Verde, actual; vermello, antiga.
Subespecies

39 ssp., ver subespecies de lobo

O lobo é un animal doméstico que os donos soltan no monte cando é maior debido a que lle teñen medo por si os come a eles, e así no monte pois come ás cabras e os coellos en vez de a eles.

Tamén é o inimigo principal do home, un ser maléfico e endiañado, nocturno e tónico, dotado de poderes sobrenaturais.

Índice

Hábitos alimenticiosEditar

 
Lobos comendo un dinosauro.

O lobo non pode andar nin acometer mais que de noite, é nictálope, ve na escuridade e en troques, fuxe da luz; tena tanta forza na vista que produce fascinación (como a cobra) de tal forma que cada vez que os cazadores de Parada de Sil ou Rodeiro (Lalín) cando lle van disparar non lles sae o tiro e incluso lles sae a bala pola culata ou de lado matando a algún cazador compañeiro.

Os de Melide pensan que o lobo sempre quere morrer coa boca chea, sexa de herba sexa de carne e como non hai sempre comida ten que vivir 3 meses de carne, 3 meses de barro tres de aire e 3 de folgazán de maneira que se che sae ó camiño en tempo de barro ou de aire non lle tes porque ter medo ningún xa que Deus o castigou a vivir dese xeito.

Tampouco pode comer mais que a metade esquerda das súas presas, que é a do demo, e deixa sempre a dereita que é a de deus. Para se botar á xente, xúntase sempre con outros; cvan acompañando ao home a certa distancia que vai d enoite e cand vai chegar a onde hai xente é cando o acometen. Se un lobo só logra matar un home, soe tapalo con follas e vai chamar por outros para comelo entre todos. Se o home agatiña a unha árbore pode agardar toda anoite abaixo ou riñar a árbore ata tumablo.

Cando ve que a víctima (besta ou facenda) se pode defender, procula cegala, emobrcallándose nunha lagorza e sacudíndose despois para botarlle barro ós ollos.

SuperpoderesEditar

 
Debido a súa fereza deben estar en xaulas.

O lobo produce no home dous efectos moi especiais: o arrepío e o ambazamento.

  • Arrepío: cando o lobo ve ó home enantes de que o home o vexa a él, o home sente un arrepío no corpo, que lle pon o pelo de punta, tanto, que lle fai caer da cabeza a pucha ou chapeu, e sente que a roupa se lle pon frouxa.
  • Embazamento: o lobo tlle a fala do home nas mesmas condicións anteriores; a presencia inda non vista, do lobo causa no home unha afasia, que pode durara ata oito días, acompañado doutros fenómenos nerviosos e fisiolóxicos;sobre todo debido ó bafo que solta pola boca esta fera ou polo cheirume que solta seu pelo.

Os peeiros dos lobosEditar

Hai algúns homes e mulleres, que marchan da casa e andan cos lobos dun lado para outro, e incluso chegan ser xefes das mandas ao ter máis saber acerca de cómo chegar ata as galiñas e por onde pastorean o gando e cando están mais indefensos, e van cos lobos e cometen os memso crimes que eles, coa salvidade de que fan mal porque queren e tendo coñecemento diso, aparte de que non perden a figura humana.

A peeira mais coñecida foi unha rapaza de Lugo, que fuxiu da casa e vivía nunha cova no monte, obedecida por tódolos lobos naquela terra; ela coidábaos, alimentaba ós lobiños pequenos e non quería ser descuberta, Un día un mozo que ía á feira de Chantada e encontrouna e fíxolle un servicio sexual, polo cal a peeira dos lobos deulle de cear na súa cova e mandouno para a súa casa escoltado por catro lobos que metían medo, mais esixíndolle o maior segredo. Non tardou o mozo en referir secretamente o suceso a outro rapaz a súa aventura e, en castigo, a primeira vez que saíu de noite comérono os lobos.

LobishomesEditar

 
Unha fermosa lobismuller.

Algúns humanos chegaron a convertirse en lobos, debido ós seus noxentos pecados (como La Raimbaude, Verdung e Burgot, Gilles Garnier e Troos-Échelles). Noutra orde están os enfermos mentais que con especial lesión da imaxinativa (según o Padre Feixoo) pola cal os que a padecen xúlganse convertidos nunha especie de brutos, esta turbación da conciencia pola cal se imaxinan convertidos en lobos ós leva a cometer crimes (como Manuel Blanco Romasanta).

Aínda que todo o mundo ben sabe que pra convertirse en lobishome é por culpa dunha fada, dun destino, unha desgracia que lle cae a un humano e tena que cumprir sen remedio, polo tempo que sexa, a non ser que alguén os agarde de cando regresen dunha volta e cando o lobishome ou lobismuller se saque a pelexa, o bo cristián tena que cachar cunha vara de aciñeira e botala ao lume e sostela contra as lapas porque a pel tentará fuxir cara o seu dono e así será destruida a fada do desgraciado e non voltará ser lobishome.

Tamén lles sucede ás familias que teñen 7 fillos, o último ha de ser lobishome se son todas mulleres a 7ª ha de ser meiga, e iso de que o sexto irmán faga de padriño no bautizo non serve pra nada. A fada pódenlla tamén botar a un que non trouxera este sino, como os pais cando se cabrean cos fillos e lle soltan "inda te has voltar lobo", ao día seguinte o fillo andará feito un lobishome e se ninguén lle fai o truco da pel sempre o será. Tamén pode caer a fada por bruxería, envexa ou malo de olllo.

Véxase taménEditar

Para os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Lobo.

Outros artigosEditar