Abrir o menú principal

Desgalipedia β

Historia de Francia

NapoleonBike.jpg Esta páxina contén referencias a importantes eventos históricos
da evolución da humanidade desde a prehistoria ata os tempos actuais

Cita1.pngQuizais quixo dicir: Vitorias de Inglaterra e AlemañaCita2.png
Google sobre Historia de Francia

Cita1.pngOWNED!Cita2.png
Alemaña sobre Historia de Francia

A Francia é un dos países actuais máis antigos, con unha historia chea de confusións, que deixan todo o mundo de pelo en pé. Desta forma, o estudo dos fiascos acontecementos históricos franceses resulta importante a fin de non cometer as mesmas tolices estratéxico-militares e demais parvada alí realizadas.

A Francia foi fundada por Asterix e Obelix en 50 aC Eles pasaron por sucesivas dinastías, e non fixeron nada de moi importante, a non ser impedir os árabes de transformar a Europa nunha gran merda, na Batalla de Poitiers.

Desde entón os árabes se veñan dos franceses imigrado para a Francia, falindo co sistema presidenciário francés e xogando na Selección Francesa de Fútbol. Outros feitos importantísimos dos franceses foron crear o Napoleón, un robot que intentou dominar a Europa, mais perdeu para os ingleses idiotas e para o rigoroso inverno ruso, que conxelar a bunda do Napoleón.

Índice

PrehistoriaEditar

Os primeiros poboadores de Francia xurdiron no ano 24 mil aC, advindos dun lugar descoñecido, posiblemente do casa da súa nai. Destaca, nese período, o chamado Home de Cromagnon, que, en francés arcaico, significa agarrado ao pene, debido ás actividades sexuais de recada comúns a ese xénero homínido. Pódese destacar a serie de cavernas con interesantísimo pinturas rupestres. A principal delas, atopou hai pouco máis de 30 anos, na rexión de Le Viadeu, retrata a vida sexual dos devanceiros humanos, onde obsérvase claramente a arcaica orixe das prácticas de sodomização, por parte dos homes con respecto a inofensivos cervos, comúns a rexión. Non se sabe o real significado desta práctica naquel contexto, se sería un ritual relixioso, político, ou simplemente homosexualidade.

Idade AntigaEditar

Artigo principal: Galia.

O que hoxe é Francia, no pasado, coñecíase como Galia. A orixe dese pobo é indoeuropea, é dicir, son primos afastados do Rajesh Koothrappali. O nome dado á rexión, en francés arcaico, significa Terra do Galozul, e corresponde a tradición dos guerreiros galos fantasiar-se con plumas para o combate, como sinal de forza e imposición ante o inimigo. O porque do uso da cor azul aínda é un misterio, pero, se os historiadores descubrir todo sobre todas as cousas, cal vai ser a graza de esperar pola próxima versión da La Aventura de la historia, para ler máis un absurdo histórico-científico?

Durante séculos, as tribos galos viviron tranquilamente, ata a aparición do Imperio Romano, que arrasa, aos poucos, as aldeas da rexión. Porén, un líder, de nome Asterix, procura resistir bravamente contra o dominio de Roma. Dúas horas despois, non queda ningún resquício de liberdade naquelas bandas. Por moitísimos anos, os galos deron a aparvado sustento aos invasores, ata, lles introducindo o famigerado poción máxica que lles daba forza para o combate, o té de pau barbado, que deu moita sorte aos pupilos de César, ata o día en que se descubriu e se popularizou a cervexa, a través do contacto cos xermanos. Foi o inicio do fin do Imperio Romano do Occidente.

As invasións bárbarasEditar

Artigo principal: Bárbaros.

Desde o século III, o Imperio Romano comezou a esfacelarse. En primeiro lugar, un certo narcisista, de nome Constantino, un bo día, esperta coa vontade de ter unha cidade co seu nome. Así, Bizancio convértese en Constantinopla, que pasa a ser sé do Imperio de Oriente, xa que o emperador quería gobernar terras un pouco menos fétidas que as atopadas no occidente europeo. Para non quedar tan feo, el deixou gobernando, en Roma, unha cabra, que, por algúns anos, logrou manter a orde mínima naquelas províncias. Porén, a falta dun pulso firme, tornouse inevitábel a penetración de pobos estranxeiros. Un deses grupos bárbaros, de orixe xermánica, chegou ás terras da Galia: eran os francos. Incialmente, eles apoiaron Atila, o huno, o primeiro invasor das terras galos, pero que non aguantou ficar moito tempo por alí, xa que a poboación de orixe romana xa fora totalmente decimada, logo, non había máis nada alí que interesase aos hunos.

A dinastía merovinxiaEditar

A partir de entón, formouse un pequeno reino, baixo goberno da chamada dinastía Merovinxia, que, en latín vulgar, significa fillos de puta de Meroveu. Este, segundo as lendas, foi líder dos guerreiros francos que loitaron xunto á Atila, e que, a través dunha serie de favores a outros líderes, unificou o poder nas terras recentemente conquistadas. Desaparece a noción de Estado, e as terras converten-se nunha lexítima casa da nai Xoana. Con todo, o ascenso de Clóvis I deu certa unidade ao reino. Tras a morte deste, de novo, as cousas quedaron fóra do control.

A Dinastía carolinxiaEditar

No comezo do século VII, Carlos Martel, máis coñecido como Carl The Hammer, pasou a ser o responsable da merda franca. Naquelas épocas, as terras da Península Ibérica estaban sendo violadas controladas polos árabes, que ían ao infinito e máis aló en terras europeas. En 732, couben aos francos, comandados por Martel, triturar o avance musulmán, na Batalla de Poitiers, defendendo a Europa católica do inimigo. Isto deu ao Reino Franco un gran prestixio xunto ao Papa, tanto que o rei seguinte, Pipino, o Breve, foi o primeiro monarca a ser coroado polo xefe católico.

Un punto xerador de discusión é o porqué desa alcume idiota ser adoptada polo rei. Fontes nada seguras apuntan que o feito remite á relativa inconstancia sexual do suxeito. En calquera caso, o reinado de Pipino obtén grandes éxitos, como, por exemplo, a institución dun baño obrigatorio por ano. Na súa xestión, son conquistadas algunhas terras na Lombardía, que son doadas ao Papa, a fin de serviren como a súa colonia de vacacións, coñecidas como Estados Pontificios, onde varias botellas de viño e tórridos momentos de intimidade marcaron os fortes lazos de homosexualidade amizade entre os francos e a Igrexa. Coa morte do rei, xorde unha gran indefinição canto a quen pasaría a ocupar o cargo. Desta forma, fíxose necesaria unha competición, que xulgou a principal característica necesaria para un bo gobernante: a sorte. Tras un xogo de palitinhos, Carlomagno sube ao poder, o ano 800 dC.

Neste reinado, a Francia expandir-se territorialmente, ocupando unha morea de terras que ninguén quería, e, desa forma, formando o chamado Sacro Imperio Romano-Xermánico, o que aumenta a relación de homosexualismo entre o país e os católicos. Nesa fase, ocorreu o chamado Renacemento Carolinxio, onde se produciu un enorme avance nas artes e letras, como, por exemplo, a alfabetización do primeiro rei francés, que fora enviado a Roma, e alí aprendera a grafia metade do nome.

A dinastía dos CapetosEditar

Tras a morte de Carlomagno, unha vez máis, a posesión do trono queda definida. Varios idiotas parentes do falecido rei revezavam-se no goberno, sen obter éxito. Desa forma, a Francia vai sendo ocupada por tribos locais, bárbaros ogros do Leste, e demais escumalhas alí presentes. O fondo do pozo chegou cando, a finais do século X, asume o trono Hugo Capeto, dando inicio á dinastía dos Capetos, que, ao contrario do que o nome suxire, foi mansinha, e permitiu o ascenso do Feudalismo, onde o monarca era un bostiña totalmente secundario.

Os séculos seguintes, o poder monárquico limítase ao control das actividades sexuais militares, xa que, nestes anos, estaban ocorrendo as Cruzadas. Xente de todos os recunchos do continente europeo era atraída cara ao Oriente Medio, para defender a fe cristiá e liberar a Terra Santa do dominio dos infieis.

Con todo, o principal feito a rexistrarse dese período é a Guerra dos Cen Anos, conflito entre os franceses e Inglaterra. Foron 116 anos de combate, e non 100, como a historia perpetuouse, o que ocorreu debido ao feito de ser un historiador burro o primeiro en producir documentos sobre a guerra. O real motivo para esa gran merda secular acontecer foi unha visita dun embaixador francés á Londres, cando este roubou a cabra de estimación do rei Felipe XXIV, coa que este pasaba horas e horas se distraer, en profunda interacción coa natureza.

O xesto foi considerado como unha terrible afronta á soberanía inglesa, o que provocou unha colérica reacción real. Máis de oito mil tropas foron enviadas á Normandía, e de alí se alastrou que nin cancro polo resto do territorio. As poucas cidades francesas que resistían precisaban atopar unha forma de recuperar a soberanía. Esgotadas todas as alternativas, unha luz xorde do final do túnel. Xorde, nas Grote da cidadezinha de Domrémy-la-Pucelle, Xoana do Arco. Ela era recoñecida pola brutal feiura, que era capaz de asombrar calquera que intentase achegarse. Ao descubrir ese potencial estético-destrutivo, o rei Carlos VII resolve usar isto no seu favor nos combates.

Unha serie de reconquista territoriais animaba os franceses. Cada día, os ingleses eran obrigados a recuar un pouco máis. Porén, certo día, Xoana estaba na súa caseta no campamento, facendo tranquilamente merda, cando é sorprendida por unha banda de ingleses que, cubrindo o seu rostro, a levan cara a Amiens, unha das cidades sobre posesión bretoa. Alí, Xoana recibe a súa sentenza: morte na fogueira, coa xustificación de se librar o mundo da barbarie visual. Unha multitude acompaña a súa morte, e, a partir diso, veu a forza para Francia impoñerse e gañar a guerra, en honor á súa heroína meiga.

Véxase taménEditar

Para os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Historia de Francia.

Outros artigosEditar