Abrir o menú principal

Desgalipedia β

Alfredo Conde

Fragagalicia.jpg Desgalego... rirse dunha maneira de ser, a nosa!
Este artigo ten un alto contido de humor galego.
Se non é desta rexión sacra, é probable que non descubre da misa a metade
non entenda algunhas cousas.


Alfredo Conde O Cid
Alfreduscont.jpg
Alfredo Conde, escritor da Patria.
Datos persoais
Nacemento Probablemente no 45. [1]
Lugar Allariz Bandeira de Galicia.jpg Galicia
Falecemento
Lugar
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Galego
Castelán
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Narrativa
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]
{{{web}}}

Alfredo Conde, é un escritor galego bilingüe, adorador de Visnú. Gran patriarca da literatura galega do século XXI, marechal dos sistema literario galego, archiconde da pluma estilográfica, megaduque da escrita, fidalgo dos mares e próximo presidente da RAG.

A principios do século XXI foi famoso por deixar de escribir en galego debido a que non lle deixaron autoproclamarse como escritor ó que adicarlle o Día das letras Gaylegas (para iso hai que estar morto).

Índice

PseudobiografíaEditar

Alfredo Conde naceu en Allariz (antes de ser liberado por Anxo Quintana e seus bolxeviques) no seo dunha familia de clase media, o que naqueles tempos era como decir clase alta, o día que estoupou a primeira bomba atómica occidental. De neno moito gorentaba de andar subindo e baixando do castelo abaixo para simular loitas entre elfos e peóns da Casa de Sarmiento, ata que un día caeu ao Arnoia e case afoga, sendo salvado pola deusa Nabia.

Sendo adolescente comezou a ser seducido polos contos de James Bond, así que para coñecelo decidiu ser mariñeiro e para lavarlles o cerebro a seus pais levounos ao cine a ver "Botón de ancla", pero seus pais en vez de envialo a Marín levárono para A Coruña, e así nunca puido ser o Top Gun das ondas, non deu rematado o curso xa que o uniforme non lle molaba nada e comeulles a olla a seus pais e así conseguiu ser enviado a Santiago de Compostela a estudar Historia, pero co segredo anceio de libertar á Galiza entrando nos círculos de Ramón Piñeiro, aínda que a él lle molaba ir máis polos círculos homoeróticos de Fermín Bouza Gay para aprender poesía e así ligar con estudantes de filoloxía hispánica (filoloxía galega non se permitía estudiar porque Franco quería ser o único galegofalante numer one).

Tras ir a un concerto de comunistoides, o de Raimon, comezou a xuntarse con bolxeviques de terceira xeración vía alxeriana, con algúns deles formou Voces Ceibes para aumentar a súa axenda de contactos con tacto, tras ver que non conseguía mollar deixounos e conseguiu sacar a carreira. Como o de facer oposicións o consideraba demasiado petit bourgeois foise a botar currículos nos colexios privados, conseguindo enchufe no Colexio Privado de Todo, e como non conseguía seducir ningunha moza foise facer da mariña mercante, ahí coa súa gorra leninista e o xersei de colo alto coa cachimba terciada na boca foi de porto en porto buscando o amor xa que a anguria existencial brincaba nas súas veas que eran enchidas de carraxe cada vez que decía que él era galego e todos os negros lle preguntaban que qué era iso...

Durante a Transición do Franquismo á Restauración borbónica seguiu a estratexia piñeirista, converténdose en submarino azul (polo de galeguista) e meteuse no PSOE para galeguizar a socialdemocracia de Felipe González (que nin iso era) e obtivo acta de deputamadreado e o postiño de Conselleiro de Cultura no tripartito de Fernando González Laxe (que durou o que duran estes gobernos de coalición en Galicia, só unha lexislatura, como o Bipartito galego). Durante este período como conselleiro fundou o PENE Clube de Galicia para poder ir de smokin a Budapeste na reunión anual do PEN, e pouco mais.

Obras de Alfredo CondeEditar

Obra en galegoEditar

  • Necronomicon.
  • Viventos de memos.
  • Come e bebe que a xunta a pagan todos os demais.
  • Breixo, o repartipizzas.
  • Xa vai o grifo no vento e non me levou a Narnia!
  • Música para espertar a Cthulhu.
  • Sempre me viven.
  • O puticlú de Adara.
  • O difícil que é vivir.
  • Memoria dun neno soldado.
  • Romapecadora, memorias certísimas dun lobo home.
  • Locomía, que gran pop facían!
  • María das paces.
  • Secada da terra.

Obra en castelañolEditar

  • Another days.
  • Cubita free power pop, death to castro.
  • Azul cobalto, historia lisérxica do Marqués de Sargadelos.
  • María de las orgías.
  • Huesos de san Reprimonio.
  • Diario de un galleguista, como salí del infierno galertzale.
  • Mi ardiente hidalgo.
  • Orgía en el pazo.
  • Mi ardiente gaitero.
  • Segadores cachondos.

NotasEditar

Véxase taménEditar

Para os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Alfredo Conde.

Outros artigosEditar