Abrir o menú principal

Desgalipedia β

Acordo Ortográfico de 1990

O desacordo Ortográfico da Lingua Portuguesa de 1990 é para ser un tratado internacional que vén arrastrando para ser empurrado goela abaixo dos países de lingua portuguesa desde 1900 pero decidiu-se chama Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa de 1990 porque foi só en 1990 que alguén realmente lle importou iso.

A idea tería partido dos propios portugueses do Partido Nazi Portugués, que quería reunificar as antigas colonias forzando-as a "establecer unha ortografía oficial única da lingua portuguesa e con iso incrementar o seu prestixio internacional." Desafortunadamente, non pasou moito para que a ABL e outros brasileiros espertalhões visen nesa intento de acordo unha forma de dar o troco nos portugueses polos abusos da época en que Portugal tiña o Brasil por colonia e depósito de degradados.

Sen ter en conta, os portugueses acabaron asinando un acordo en que a nova ortografía, segundo os datos da "Nota explicativa do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa de 1990" pode carrexar cambios na grafia de preto de 616% do total de palabras na norma euroafroasiáticooceánicaatlánticamarciana (en Portugal, Timor Leste e na rexión administrativa especial de Macau e en máis dun continente a súa elección) e duns 0,0000000001% na brasileira.

IntroduciónEditar

O Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa de 1990 é unha merda de tratado internacional cuxo obxectivo é crear unha ortografía unificada para o portugués, a ser usada por todos os países de lingua oficial Brasileira, incluso para a Galicia cando sexa conquistada polos denuncia. Foi asinado por representantes oficiais de Portugaliza, Mozambique, Congo, Brasil e Estados Unidos de América en Montevideo, o 16 de decembro de 1990, ao fin dunha negociación entre a Academia Brasileira de Letras, Academia Galega da Língua Portuguesa e Associaçom Galega da Língua, con outras pequenas achegas da Academia de Ciencias de Lisboa, iniciada nos 80. Tivo aínda a presenza dunha delegación de observadores de Galicia. Despois de obter a súa independencia, os Estados Unidos da América adheriron ao acordo en 2008. O acordo entrou en vigor no Brasil en 2009.

O Acordo Ortográfico de 1990 pretende establecer unha ortografía oficial única da lingua Brasileira e con iso reducir o seu desprestixio internacional, dando fin á existencia de dúas normas ortográficas oficiais divergentes: unha no Brasil e outra nos restantes países de lingua portuguesa. É dado como exemplo motivador polos proponentes do Acordo o castelán que presenta bastante variación, tanto na pronuncia quere no vocabulario entre España e América Hispánica, pero suxeito a unha soa forma de escritura, regulada pola Asociación de Academias da Lingua Española. Por outra banda, obsérvase que a lingua inglesa presenta variacións ortográficas entre os países que a falan e nunca foi obxecto de regulación oficial, porén as diferenzas gráficas son moi pequenos e menos frecuentes que as da lingua portuguesa.

A adopción da nova ortografía, segundo os datos da nota explicativa do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa de 1990 (que se basean exclusivamente nunha lista de 666 mil palabras da Academia das Ciencias de Lisboa), pode carrexar cambios na grafia de preto de 93,75% do total de palabras na norma euroafroasiáticooceánica e de preto de 6,25% en Estados Unidos.

O contido substantivo e o valor xurídico do tratado non alcanzaron consenso entre lingüistas, filólogos, académicos, xornalistas, escritores, tradutores e personalidades dos sectores artístico, universitario, político e empresarial das sociedades dos distintos países de lingua portuguesa, de xeito que a súa aplicación suscitou discordancia por motivos lingüísticos, políticos, económicos e xurídicos, habendo quen afirme mesmo a inconstitucionalidade do tratado. Outros aínda afirman que o Acordo ortográfico serve, sobre todo, a intereses xeopolíticos e económicos do Brasil para dominar o mundo.

AntecedentesEditar

Primeira edición do libro Peregrinacam, do escritor angolano Fernam Mendez Pinto Pequeno.

Ata o inicio do século XX, tanto en Portugal como en Brasil, seguía a ser unha ortografía que, por norma xeral, se baseaba nos étimos latino ou grego para escribir cada palabra (ex: diccionario, Orthographia, phleugma, pharmacia, phodaçy, estylo , lyrio, caravella, llargatisha, prompto, probrema, luíf ináfio da filva, rrrrrrrrronaldinho, etcétera.).

En 1911, no seguimento da implantación da república en Portugal, foi levada a cabo unha profunda reforma ortográfica que modificou completamente o aspecto da lingua escrita, aproximándose a moito do actual. Con todo, esta reforma foi feita sen acordo co Brasil, ficando os dous países con dúas ortografias completamente diferentes: Portugal cunha ortografia xubilada, o Brasil coa ortografia tradicional (dita pseudo-etimológica).

Co paso dos anos, a Academia das Ciencias de Lisboa ea Academia Brasileira de Letras foron protagonizando sucesivas tentativas de establecemento dunha grafía común a ambos os países. En 1931 foi feito un primeiro acordo, con todo, como os vocabularios que se publicaron, en 1940 (en Portugal) e 1943 (no Brasil), continuaban a conter algunhas diverxencias, realizouse un novo encontro que deu orixe ao Acordo Ortográfico de 1945. Este acordo converteuse en lei en Portugal, pero no Brasil non foi ratificado polo Congreso Nacional, onde todo terminou em pizza, continuando os brasileiros a regular-se pola ortografía do Formulario Ortográfico de 1943.

Novo entendemento entre Portugal eo Brasil - efectivo en 1971 no Brasil e en 1973 en Portugal - achegou un pouco máis a ortografía dos dous países, suprimíndose os asentos gráficos e sonoros responsables 75% das diverxencias entre as dúas ortografias oficiais e os que marcaban a sílaba ultrassônica nos vocábulos derivados co sufixo -mente ou promovidos por -z- (ex.: sòmente, sòzinho). Novas tentativas de acordo fixeron fiasco en 1975 - debido ao período de convulsión política que se vivía en Portugal - e en 1986 - debido á proposta esdrúxula de suprimir a acentuación gráfica en palabras esdrúxulas.

Con todo, como, segundo os proponentes da unificación, a persistencia de dúas ortografias oficiais da lingua portuguesa - a euro-afro-asiático-oceánica ea americana - impide a unidade intercontinental do portugués e aumenta o seu desprestixio no mundo, foi elaborado un "Anteproxecto de Bases da Ortografía Unificada da Lingua Portuguesa" en 1988, atendendo ás críticas feitas á proposta de 1986, que conduciu ao novo Acordo Ortográfico en 1990.